個人檔案my ways相片部落格清單更多  |  工具 說明 |
my waysammped |
||||||||
|
9月25日 โสดสนิทแบบยิงยาว...ช่วงนี้แม่งเหงาสาดดดดดดดด...
กูจะให้มายเมดดๆๆๆๆๆและเพื่อนสนิทททททของกูทั้งหลาย เลิกกับแฟน มันจะได้อยู่กะกูมากขึ้น กูเหงา
หรือกูควรจะหาแฟนเปนของตัวเอง เพื่อจะได้คลายเหงา
หนทางสุดท้ายกูคงต้องทามใจ และหาอารายทามสักอย่าง
ถูก ความคิดดี
ตอนนี้กูไม่ว่างแล้วเว้ย ... กูเล่นเกม เปนเด็กติดเกม
อ้อแล้วก้อทำโฟโต้ชอบด้วย หนุกหนานสาดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
แต่ก้อแอบเหงาอยู่ดี
แม่งเปนไรวะ ไม่ต้องสวยมากมายทุกวัน
หมอดูก้อบอกให้กูนิ่งๆแบบยิงยาว
อีกนานแสนนาน
เออๆๆๆๆกูอยู่คนเดียวก้อได้
หนุกหนานจะตาย
ไม่ต้องเปลืองค่าโทสับ
ไม่ต้องเปลืองค่าดูหนัง
ไม่ต้องทะเลาะกับใคร
ไม่ต้องงอนกัน
ไม่ต้องง้อกัน
ไม่ต้องเอาใจใคร
เชอะะะะะะะะะ 8月21日 ทำไมต้องกรู***..วันนี้เป็นวันที่สอง ที่เราต้องเข้าไปทำจิตอาสาที่บ้านมุทิตา...
สนุกดีนะ แต่อากาศาร้อนมากมายจิงๆ...
ในระหว่างวันที่ขยันทำงาน...ร่างกายของช้านก้อแสดงความเป็นผู้หญิงออกมา
กลายเป็นวันแดงเดือด...ตายห่าไม่ได้พกแผ่นหนมปังมาด้วยซีเรา
แถมที่นี่ก้อมีแต่เด็กและเยาวชนชาย กรูจะไปหาจากที่ไหน เดชะบุญ
ที่พี่ผู้หญิงที่มีอยู่น้อยนิดบังเอิญมี..รีบไปเข้าห้องน้ำโดยด่วน
ซวยอีกแล้วครับพี่น้อง ... น้ำดันไม่ไหลอีก
แม่เจ้า...ช่างทรมานจิตเปนที่สุด
หลังจากผ่านช่วงนั้นมาได้ช้านก้อสบายตัวสบายใจได้ไม่นาน
พี่ๆก็ให้ช้านไปช่วยแก้ไขงานให้หน่อยที่ห้องภายในศูนย์
เดินไปตามทางที่มันมี กับสายตาที่ทอดยาวและมุ่งมั่นไปเบื้องหน้าอย่างถูกวิธี
แหม...วิธีนี้มันดี ทำให้เหนภาพเบื้องหน้าได้ชัดเจน แม้ว่าจะเป็นภาพที่กรูไม่คาดคิดและไม่อยากเหนอีกต่อไป
ที่บริเวณแทงงค์น้ำ จู่ๆสมองกรูก้องงๆสายตาเห็นภาพ กลายเปนภาพเบลอๆเก่า ย้อนยุคได้ ไปในสมัยอีฟกับอาดัม
กรูเห็นอาดัมมายืนที่นี่ รูปร่างอาดัมสูงประมาน 170 ผิวสองสี ยืนตัวเปียกอยู่ที่แทงค์น้ำ
ตรองส่วนกลางของร่างกาย พบว่ามี...เอ่อ...กรูขอไม่อธิบาย
ขอเก็บเปนความทรงจำที่ดีๆไว้ตลอดไป...
*ของเขาดีจริงๆ*
...............สาดดดดดดดดด...................
//ทำไมต้องกรู//
8月14日 วันเกิดช้าน* มันเกิดจากความรัก มันเกิดอาการท้อแท้ในใจ
เพราะฉันกำลังจะกลายเป็นคนเก่า เหน็ดเหนื่อยกับความรัก เหน็ดเหนื่อยกับการต้องเหลือเพียงเรา ในเมื่อเขาเลือกเดินจากไป ยังไม่เคยลืมครั้งหนึ่ง ฉันเคยเป็นคนสำคัญ และยังคงจำทุกอย่าง ทุกคืนวัน ที่เรานั้นยังรักกันอยู่ แต่ว่าเธอลืมฉัน และเธอคงลืมทุกอย่าง ก็คงไม่มีทางเดินต่อไหว อยากจะลืมเธอนั้น ออกจากตรงกลางหัวใจ แต่คงไม่ง่าย ** เพราะรักที่เคยมี ที่ผ่านมา แม้เธอเดินจาก แต่เหมือนเธอไม่อาจ จางหายไป เจ็บปวดสักเพียงไหนเธอคงไม่เข้าใจ (ซ้ำ * / **) ข้างในนั้นจำได้เพียงว่า (ซ้ำ * / *) ยังไม่เคยลืม ยังไม่เคยจางหาย ใจมันยังจำ และยังไม่จางหาย ยังไม่เคยลืม ยังไม่เคยจางหาย ใจมันยังจำ และยังไม่จางหาย กูชอบเพลงนี้อ่ะ ทามไงดีอะ อยากเอาลง space อะ แต่ทำม่ายเป็น ช่วยช้านด้วย
กูพยายามมา สี่วันเต็มแล้ว ช่วยกรูหน่อยน้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
เนื่องในวันนี้เป็นวันเกิดของเราเอง เราก็ขอให้เรามีความสุขๆๆๆๆๆๆ
พอเจอแต่เรื่องราวดีๆ
สมปรารถนาน้าแอมเป็ด
8月6日 คิดม่ายออก...บอกก็ม่ายถูก ...ฝนตกทุกวันเลย ไม่ดีเลยเนอะ...
เวลาที่ฝนมันจะตกเนี่ย ฟ้ามันก้ออึมครึม ใจเราก้อหม่นๆ
หนึ่งในมายเมดของกูก้อโดนไอ้เจ้าความรักมันเล่นงาน
ดีนะตั้งตัวได้ทัน ยังไม่น่วม
ความรักก้อเงี้ย ของมันแรง
ถ้าเปนไปได้ และก้ออยากจะให้เปนไปได้ กูไม่อยากมีความรักเลย
มันน่ากลัว
รู้สึกเหมือนเราหรือป่าว ว่ามันน่ากลัว
ความจริงใจสื่อสารลำบาก ความในใจก้อลำบากเช่นกัน
มุมดีๆของความรัก มันก้อคงมีแหละ เพียงแต่เราไม่เคยเจอ หรือไม่ก้อมีเวลาอยู่กับมันน้อยเกินไป
"จนแทบไม่รู้จัก"
หลายๆคนคงโชคดี ที่ได้รู้จักในมุมดีๆของมันตั้งหลายครั้ง หรือไม่ก้อใช้เวลาไม่นานในการจะพบกับมัน
ไม่ต้องผ่านมุมแย่ๆของการหลอกลวง ไม่ต้องผ่านความเจ็บปวดต่างๆมากมาย
เราก้อคงเปนหนึ่งในคนที่โชคร้าย ที่เจอแต่มุมแย่ๆของมัน
ความรักที่เกิดขึ้นกับเรา มันเปนภาพลวงตาทั้งนั้น
ที่ผ่านมาเราไม่ได้รู้สึกอะไร แต่วันนี้ "เราเหนื่อย"
8月1日 วันนี้ฝนตก...ฝนตกทุกวันเลยเนอะ...
ไปไหนมาไหนก้อแสนลำบาก
ไปไหนมาไหนกันก้อพกร่มกันด้วยน้า เดี๋ยวจะไม่สบายน้า
คิดถึงเพื่อนๆเหมือนกัน
คิดถึงสุดๆ
เมื่อไหร่จะเปิดเทอมก้อม่ายรุเนอะ
7月28日 ให้เวลากับตัวเอง......จู่ๆเป็นอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้สิเรา...
อยากอยู่เงียบๆสักพัก ให้เวลากับตัวเองสักช่วงเวลาหนึ่ง
ขอเวลากูแพบนึงนะทุกคน แล้วกูจะกลับมา...
7月14日 เวลาจะรักษาใจเราเอง...เค้าว่ากันว่า "เวลาจะรักษาใจเราเอง"...
ช่วงนี้ไม่รู้เป็นไง อยู่แต่กับความเหงาๆ กับคนเหงาๆ
ใกล้จะเรียนจบเข้าไปทุกทีๆ จบไปจะทำไรดีวะกรู
อันที่จริง มีเรื่องราวอยู่มากมายก่ายกอง อยากจะเอื้อนเอ่ย
แต่ไม่มีโอกาสสักที รอเวลาผ่านไปนานเข้า
เรื่องงที่คิดว่ามันหนักหนา มันก้อหายไป
กลายเป็นเรื่องราวใหม่ๆเข้ามาแทน
...เฮ้อ...
เกือบสองอาทิดที่ผ่านมา ที่เราจมอยู่กับความเจ็บป่วยทางร่างกาย
กินยาเป็นกะบุง เซ็งเป็ด...จนตอนนี้ก้อยังไม่หายขาดสักที
แถมเกือบจะเป็นโรคในละครด้วยแล้วกรู
จู่ๆตาข้างขวากรูก้อฝ้าฟาง มองเป็นหมอกควัน คล้ายจะตาบอด
ไปหาหมอ หมอก้อพูดซะกรูกลัว ว่าบ้านเราไม่มีกระจกตาให้เปลี่ยนนะครับ
เลยย้ายร้าน กรูไปหาหมอที่ตรงกับโรคดีก่า หมอถึงกับงดใส่คอนแทคสักระยะ
ส่งผลให้ช่วงนี้กรูมองใครไม่ค่อยเหน ใส่แว่นบ้างตามอารมณ์ ทักคนผิดเปนส่วนใหญ่ เหอๆ
สาธุหายเถิด "เพี้ยง"
...เฮ้อ...
เปนไรไปไม่รู้สิเรา ล่องลอย
งง งง คิดไม่ตกกับชีวิตตอนนี้ มันเหนื่อย
คิดถึงป๊ากับแม่ทู้กวัน"รักเธอทู้กวัน"
...เฮ้อ...
ถึงใครหลายๆคนที่อยู่ในอารมณ์ที่บอกไม่ถูกเช่นเรา จะด้วยภาวะใดๆก้อตาม
เราเชื่อว่า เวลาจะทำให้เราดีขึ้น อารมณ์ที่ว่านั้นมันอาจจะไม่หายไปตามกาลเวลา เพียงแต่เรา จะชาชินกับมันมากขึ้น จนสามารถเดินไปพร้อมๆกับมันได้ โดยลืมไปว่ามันยังอยู่
ก้อแค่คนที่มันเหงาๆคนหนึ่ง แม้ว่าจะมีเพื่อนมากมายมากๆจิงๆ มันก้อไม่หายเหงาสักที
อาการมันแปลกๆ มันไม่สามารถทดแทนด้วยแสงสีเสียงใดๆ ได้ แง้+-+
...เฮ้อ...
ในไม่ช้ากรูจะคึกเหมือนเดิม ให้ได้
...เฮ้อ...
เพลงประจำวีคนี้ของฉัน...คิคิ
- กลางวันฉันเหงา กลางคืนฉันโหยหา คิดถึงทุกเวลาห้านาที
เป็นคนขี้เหงา เข้าใจบ้างซิ มีใครบ้างเป็นห่วงเป็นใย แล้วที่ฉันไม่สบายรู้หรือเปล่า ข่าวคราวถามถึงกันไม่มีบ้างเลย ทิ้งให้คนป่วยน้อยใจตามเคย นานเลยกว่าจะหาย ...เฮ้อ...
ไปแระ อ่านหนังสือสักที งมกับมันมานาน
ว่างๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆจะมาอัพใหม่...
ถึงใครหลายๆคนที่ยังคงงง งงกับชีวิต
ทางออกสุดท้าย ที่ดีที่สุด ก็คือ
มาหากรูมา หายแน่
คิคิ
|
|
|||||||
傳送私人訊息
訂閱 RSS 摘要
告訴朋友
新增至 Live.com
新增至您的朋友網路
註冊通知
|
|
